Maria & Christopher Stewart
12 III 1945, NYC; 28 IX 1944, NYC ▽ najukochańsi dziadkowie
Przygarnęli trójkę osieroconych dzieci bez wahania. Jakżeby mogli zostawić swoje wnuczęta na pastwę losu? Starali się ze wszystkich sił wychować je najlepiej, jak tylko to możliwe. Martwią się za dwóch o los Daniela i Sophie, a pani Stewart niejednokrotnie obwinia się za ucieczkę drugiego mężczyzny w rodzinie, zadając sobie pytanie, czy na pewno zrobiła wszystko, by go zatrzymać. Pierwotni właściciele kwiaciarni w Sonby przekazali ją najmłodszej z rodzeństwa. Melanie kocha ich nad życie. Są dla niej dziadkami i rodzicami w jednym.
Daniel Stewart
15 XI 1992, NYC ▽ starszy brat
Nie spodziewała się, że jej ukochany brat skończy w ten sposób. Nie przyszło jej do głowy, że brak ojca odbije się na Danielu aż w takim stopniu. Codziennie rano zastanawia się, co takiego robi i gdzie jest. Nie widziała go od dziewięciu lat, jednak co dwa miesiące w jej skrzynce pojawia się koperta bez adresu zwrotnego. W środku niezmiennie krótki list bez podpisu oraz różowy goździk - symbol pamięci o obdarowanej osobie. Szukała go, ile tylko mogła, ale nie chciał się odnaleźć. W końcu zaprzestała, modląc się co wieczór, by wrócił cały i zdrowy. Nawet nie podejrzewa, że to właśnie brat staje się głównym źródłem jej problemów, których nie jest jeszcze do końca świadoma.
Sophie Stewart
7 V 1991, NYC ▽ starsza siostra
Ma na karku dwadzieścia osiem lat, ale usilnie próbuje zmniejszyć tę liczbę. Nadal potrafi stanąć w drzwiach Mel, żując ostentacyjnie gumę do żucia, skacowana po kolejnej zakrapianej alkoholem imprezie. Dziewczyna nie zliczy, ile razy zupełnie obcy mężczyźni dobijali się do jej domu i pytali o krótko ściętą brunetką. Zawsze odpowiada to samo. Tu jej nie ma. Sophie potrafi rozpłynąć się w powietrzu, znikając z jej życia na kilka dobrych tygodni, a czasem nawet i miesięcy. Kiedy wreszcie się ustatkujesz, siostrzyczko?
Ryan Grantwood
26 II 1987, Auckland ▽ zagrożenie, z którego nie zdaje sobie sprawy
Melanie nie ma pojęcia, kto może stać za tymi dziwnymi incydentami, które dzieją się w jej kwiaciarni. Wybite szyby, zniszczone bukiety, płatki walające się po chodniku. Wmawia sobie, że to na pewno jakieś dzieciaki robią sobie żarty. Czuje niepokój, gdy przechodzi ciemną uliczką i po jej karku przebiega delikatny dreszcz. Jest przekonana, że to jej wybujała wyobraźnia. Nie zdaje sobie sprawy, że jest obserwowana. W dodatku przez mężczyznę, którego spotyka co najmniej dwa razy dziennie i wobec którego zaczyna odczuwać coraz większą sympatię.
Gabriel Miles
3 IV 1991, Sonby ▽ dawna miłość
Do końca życia będzie pamiętać dzień, w którym oznajmił jej, że nic do niej nie czuje i wyjeżdża z Sonby. Wbił jej sztylet w serce, stając się przyczyną morza wylanych łez. Pomimo upływu lat jego obraz dalej siedzi w jej głowie tak wyraźnie, jakby wyjechał zaledwie wczoraj. Uczucia, które się z nim wiązały, odcisnęły jego postać aż za mocno. Nie wie, co by się stało, gdyby pewnego dnia zobaczyła go na ulicy. Stara się wyprzeć go z pamięci usilnie, jednak on powraca niczym bumerang. Nie spodziewa się, że konfrontacja z przeszłością jest bliżej niż myśli. 

Komentarze

Popularne posty